Tot voor kort was ik predikant in Engelen. Het liefelijke dorpje dat recent het nieuws haalde op een onaangename manier. Een paar dwazen hebben huizen beklad, een auto in het water geduwd en vooral angst en verdeeldheid gezaaid.
Dat angst een slechte raadgever is, ontdekte ik vorige maand tijdens de Engelenrun (nog voor dit hele gebeuren):
Ik werd er een beetje verdrietig van, al die boze teksten langs de weg in mijn favoriete dorpje aan de Dieze.
Daarom besloot ik met een ‘Samen leven’ poster op mijn rug de Engelenrun te lopen. Als tegenwicht tegen de angst en vijandigheid.
Toen ik door het dorp naar de start wandelde, werd ik nerveus. Voelde bij elke villa met ‘anti-AZC-posters’ een dreiging. Zeker toen een man uit een van die villa’s rende, een peuter achter zich aan…
om naar mama te zwaaien.
Ik voelde me een beetje dom en realiseerde me: angst is pas écht een vijand.
Aan het begin van de run, toen we nog wat lucht hadden, en na de finish, toen we weer op adem waren gekomen, werd ik regelmatig aangesproken op de poster. Telkens positief. Sommige mensen waren zelfs ontroerd.
Kennelijk waren er veel meer mensen die liever samen leven, dan apart.
Angst is een slechte raadgever.
Samen leven vraagt erop te vertrouwen dat mensen die anders zijn, of anders denken, ook gewoon mensen zijn.
Ik blijf oefenen…
