Soms heb ik behoefte aan ‘een kruisje slaan’. Zo’n klein gebaar dat alles zegt. Maar ‘wij protestanten’ doen daar niet aan. Wij bidden vrije gebeden en lezen de bijbel en proberen te leven zoals ons geloof van ons vraagt. Maar kruisjes, nee, die slaan wij niet. Toch had ik er behoefte aan.
Ik was aan het hardlopen, toen een grote wagen me inhaalde. Veevervoer. Door de spleten in de aanhanger keken vriendelijke, pientere oogjes me aan. Alsof ze me vroegen of ik wist wat gebeurde. En ja, dat wist ik. Helaas. Ik wist wél wat hen boven het hoofd hing. De koddige oortjes bewogen vragend op en neer. Of ik ze dan kon helpen, misschien? Maar nee, ik kon niks. Niks dat écht zo helpen althans. In gedachten had ik de deuren van de wagen al heldhaftige opengetrokken. Maar waar moesten ze dan heen? En bovendien: het zou slechts uitstel zijn. Deze pientere dieren waren onontkoombaar op weg naar hun laatste bestemming. Ik kon alleen maar hopen dat het geen al te grote lijdensweg zou worden.
Tranen schoten zomaar in mijn ogen. Terwijl ik normaal niet zo weekhartig ben. Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd. Ja, ik ben vegetariër. Ja, je mag echt zelf weten wat je eet. Ja, ik weet dat vriendelijke, hardwerkende boeren dit nodig hebben voor hun bestaan.
De snoeten snoven onrustig, terwijl de glanzende oogjes langzaam uit beeld verdwenen.
Soms is de wereld zo ingewikkeld.
Mijn hand deed het toch. +
Een klein gebaar dat alles kan omvatten.
ds Marloes Meijer
Afbeelding: Kenneth Schipper, Unsplash
